Ocena receptur AVB: dlaczego dawka substancji czynnej pozostaje nieznana

Czym jest AVB lub ABV?

Badanie urządzeń przeprowadzone przez Lanza pokazuje, że rozkład kannabinoidów między zebraną parą, pozostałościami a stratami zależy od konstrukcji urządzenia. Nie pozwala to na stworzenie ogólnej tabeli przypisującej brązowym kwiatom stały poziom resztkowy. Nawet ten sam użytkownik może przy różnych załadunkach i wzorcach zaciągania uzyskiwać różne pozostałości. Wykres średnich wyników badań urządzeń nie analizuje konkretnej próbki AVB.

Kolor jako obserwacja jakościowa

Jaśniejsze, ciemniejsze lub nierównomiernie zabrązowione obszary mogą dawać wskazówki dotyczące obróbki termicznej. Nie stanowią jednak ilościowej analizy mocy. Dwie próbki wyglądające tak samo mogą mieć zupełnie różną wyjściową zawartość THC. Wilgotność, oświetlenie i skład materiału dodatkowo wpływają na postrzeganie koloru. Dlatego zamiast tabel procentowych według koloru stosujemy stwierdzenie, że rzetelne określenie zawartości resztkowej wymaga odpowiedniej analizy laboratoryjnej.

Wskazanie temperatury na urządzeniu również nie wystarcza do obliczenia zawartości wstecznej. Kluczowe jest to, jaka temperatura panowała przez jaki czas w których częściach materiału. Wcześniejsze użycie nie oznacza, że wszędzie osiągnięto pełną dekarboksylację lub określony stopień ekstrakcji. Stwierdzenia takie jak „zawsze w pełni aktywowany” lub „ciemnobrązowy odpowiada pięciu procentom” nie mają zatem naukowego uzasadnienia.

Dlaczego gramy AVB nie stanowią odtwarzalnej dawki doustnej

Podanie ilości w gramach opisuje wagę całej pozostałości. Aby określić dawkę substancji czynnej, konieczna byłaby dodatkowo zbadana analitycznie zawartość kannabinoidów. Przykładowe obliczenie oparte na dowolnie przyjętej zawartości resztkowej stwarza jedynie pozory dokładności. Dotyczy to również samodzielnie mieszanych partii: jeśli składniki są nieznane, równomierne wymieszanie nie sprawia, że całkowita zawartość staje się znana.

Przejście z inhalacji na przyjmowanie doustne zmienia ponadto przebieg czasowy. Badania kliniczne dotyczące produktów jadalnych wykazują opóźnione i zmienne wchłanianie; efektu działania i poziomu THC we krwi nie można bezpośrednio wywnioskować z dotychczasowego doświadczenia z waporyzatorem. Badania te były przeprowadzane z zastosowaniem zdefiniowanych preparatów badawczych. Nie określają one mocy konkretnej partii AVB ani wiarygodnego stosunku gramów AVB do wcześniej wziętego wdechu.

Przetwarzanie, higiena i ograniczenia przepisów

Przepisy mogą opisywać proces kuchenny, jednak bez przebadanego analitycznie surowca nie pozwalają podać standaryzowanej ilości substancji czynnej na porcję. Obróbka wodna, dodanie tłuszczu ani długie moczenie nie czynią nieznanego składu obliczalnym. Zmieniony kolor lub łagodniejszy zapach równie mało dowodzą usunięcia niepożądanych substancji. Rzekome zwiększenie mocy w wyniku etapu przetwarzania musiałoby zostać potwierdzone odpowiednimi pomiarami.

Suchy i niepozorny wygląd nie gwarantuje jakości mikrobiologicznej. Wilgotnego, spleśniałego lub w inny sposób nieprawidłowego materiału roślinnego nie należy przetwarzać ponownie. Jeśli przygotowywany jest produkt spożywczy zawierający kannabinoidy, niezbędne jest wyraźne oznakowanie oraz przechowywanie w miejscu niedostępnym dla dzieci i zwierząt domowych. Przytoczone poniżej badania wyjaśniają ogólną farmakokinetykę; nie stanowią oceny trwałości ani przydatności samodzielnie wytworzonych produktów.

Pozostałości to nie profil działania

Na podstawie historii termicznej nie można wiarygodnie wnioskować, że AVB z zasady zawiera „więcej CBN”, wykazuje określone działanie sedatywne lub korzystniejszy stosunek THC do CBD. Zmiany zależą od materiału i warunków. Nawet analitycznie stwierdzona zmiana nie stanowiłaby jeszcze klinicznego dowodu skuteczności. Stwierdzenie obecności substancji, dawka i faktycznie obserwowane działanie pozostają odrębnymi kwestiami.

Dla zrozumienia warto porównać to z dekarboksylacją oraz dowodami dotyczącymi różnych dróg przyjmowania. Kluczowa granica pozostaje niezmieniona: rozpoznanie pozostałości jest proste; określenie jej siły farmakologicznej bez pomiaru – już nie.

Co może dać przepis na AVB

Przepis opisuje zazwyczaj składniki, sposób przygotowania i podział na porcje. W przypadku surowca zawierającego kannabinoidy pojawia się dodatkowe pytanie: ile substancji czynnej zawiera gotowy produkt? Instrukcja kuchenna nie odpowiada na to pytanie automatycznie. Znany stosunek składników nie zastąpi nieznanej zawartości wyjściowej. Dlatego odróżniamy przejrzysty proces kuchenny od standaryzowanego preparatu farmakologicznego.

Sama liczba porcji nie rozwiązuje problemu. Umożliwia obliczenia na porcję tylko wtedy, gdy łączna zawartość i rozkład substancji są wystarczająco dobrze znane. Niejednorodne wymieszanie może powodować dodatkowe różnice. Widocznie równe kawałki nie stanowią zatem dowodu równych ilości THC. W przypadku surowca AVB o nieznanej zawartości wyjściowej ocena ilościowa kończy się już przed etapem podziału.

Jakie założenia kalkulatory potencji często ukrywają

Kalkulator może operować na założonym potencjale resztkowym, założonym przejściu do preparatu i założonym równomiernym rozkładzie. Matematyka może być przy tym poprawna, a wynik mimo to zawodny. Przejrzyście przedstawiona wartość w miligramach nie zamienia nieznanych danych wejściowych w wartości zmierzone. Szczególnie problematyczne jest czerpanie pierwszego założenia z tabeli barw, a następnie stosowanie kolejnych pozornie dokładnych współczynników procentowych.

W celu rzetelnego naukowego przedstawienia wartości zakładane muszą być wyraźnie odróżnione od wartości przeanalizowanych. Gdy brakuje kluczowej wielkości wejściowej, stwierdzenie „nie można wiarygodnie określić” jest bardziej informacyjne niż liczba z miejscami po przecinku. Dotyczy to w równym stopniu preparatów tłuszczowych, napojów i innych produktów spożywczych. Forma produktu końcowego nie eliminuje niepewności co do surowca wyjściowego.

Dlaczego ogólne badania nad jadalnymi produktami nie walidują przepisów na AVB

W badaniach na ludziach stosuje się zdefiniowane preparaty badawcze. Ich ilości substancji czynnych i procedury są znacznie lepiej opisane niż w przypadku dowolnej domowej partii AVB. Można z nich wyciągnąć ogólne wnioski dotyczące różnic między przyjmowaniem doustnym a inhalacją. Nie można jednak z nich wywnioskować siły działania konkretnego przepisu, jego równomiernego rozkładu ani określonej trwałości. Źródła muszą być zatem zestawione wyłącznie z odpowiadającymi im twierdzeniami.

Badanie z browniem jest na przykład istotne dla przebiegu czasowego doustnego podania THC. Nie weryfikuje ono automatycznie każdego produktu spożywczego, który był również pieczony. Matryca produktu, formulacja i indywidualne wchłanianie pozostają czynnikami wpływającymi na wynik. Właśnie w przypadku treści przepisów to ograniczenie zapobiega temu, aby rzetelne źródło kliniczne było mimowolnie traktowane jako znak jakości dla niebadanej metody.

Pamiętać o przechowywaniu i oznakowaniu

Produkt spożywczy zawierający kannabinoidy powinien być jednoznacznie oznaczony i przechowywany oddzielnie od zwykłej żywności. Produkt wyglądający normalnie dla osób postronnych może zostać przypadkowo spożyty. Należy wykluczyć dostęp dzieci i zwierząt domowych. Zasada ta obowiązuje niezależnie od tego, czy zastosowana ilość AVB jest subiektywnie oceniana jako niewielka.

Własnoręcznie sporządzona lista składników może dokumentować to, co zostało użyte; nie jest ona certyfikatem analizy i nie uzasadnia wiarygodnej daty minimalnej trwałości. Zapach i wygląd również nie stanowią pełnej kontroli jakości. Podstawowe kwestie dotyczące powstania AVB i nieznanej zawartości resztkowej wyjaśnia główny artykuł o AVB. Niniejsza strona koncentruje się na dodatkowych niepewnościach wynikających z przetwarzania, porcjowania i kalkulatorów recepturowych.

Newmeyer MN, Swortwood MJ, Barnes AJ, Abulseoud OA, Scheidweiler KB, Huestis MA. 2016. Free and Glucuronide Whole Blood Cannabinoids’ Pharmacokinetics after Controlled Smoked, Vaporized, and Oral Cannabis Administration in Frequent and Occasional Cannabis Users: Identification of Recent Cannabis Intake. Clinical chemistry. DOI: 10.1373/clinchem.2016.263475 · PMID 27899456

Monte AA, Shelton SK, Mills E, Saben J, Hopkinson A, Sonn B, Devivo M, Chang T, Fox J, Brevik C, Williamson K, Abbott D. 2019. Acute Illness Associated With Cannabis Use, by Route of Exposure: An Observational Study. Annals of internal medicine. DOI: 10.7326/M18-2809 · PMID 30909297 · PMC6788289